...

Kiedy ktoś Cię opuści, poza tym, że tęsknisz, poza tym, że rozpada się cały ten mały świat, który razem stworzyliście, i że wszystko co widzisz albo robisz przypomina Ci o tej osobie, najgorsza jest myśl, że była to próba jakości i teraz wszystkie części, z których się składasz, noszą stempel ODRZUT przystawiony przez kogoś, kogo kochasz. 

Helen Fielding

Cud miłości

Chciałabym przywołać gwiazdy

By zstąpiły z nieboskłonu

Chciałabym żyć dniem

Który nigdy nie skona

Kiedy patrzę na Ciebie

W świecie kłamstw
Ty jesteś prawdą

Ile żalu
Próbujesz skryć
W świecie wyobraźni,
Który ukrywa Twoje pragnienia

I ociera Twoje łzy

A może właśnie cud miłości
Zakończy Twoje cierpienie

Gdy znów znajdzie się na Twojej drodze

...

Tęsknota jest osadem w kielichu życia.

Ambrose Bierce

Och...

Och, miłości moja, tęsknię za tobą, tę tęsknotę jak ból czuję w skórze,w gardle, z każdym oddechem mam uczucie, jakbym wdychał pustkę w piersi, w których już cię nie ma.

Julio Cortázar — Gra w klasy

Jak dzwon, który zaledwie tylko tknąć

Piosenka Księżycowa

Tęsknota

Kiedy ktoś Cię opuści, poza tym, że tęsknisz, poza tym, że rozpada się cały ten mały świat, który razem stworzyliście, i że wszystko co widzisz albo robisz przypomina Ci o tej osobie, najgorsza jest myśl, że była to próba jakości i teraz wszystkie części, z których się składasz, noszą stempel ODRZUT przystawiony przez kogoś, kogo kochasz. 

Helen Fielding

Tęsknota co mnie rozpala

W słowie mym chce przekazać

Nostalgie, co mnie rozpala

Chciałabym Cię dotykać

Miłośnie i pieszczotliwie

Przylgnąć wargami płomiennie

I trwać tak dłuższą chwilę

Chciałabym móc być z tobą

Spostrzec twych myśli, żądze

Tęsknoty, pragnienia

Wszystko to takie dalekie

I całkiem bezsensowne

Oczy Twe dla mnie rozgrzeszeniem

Za refleksji mych opętanie

Usta Twoje zbawieniem

Za myśli nieuczesane

Żal , który mnie spala

Na rzęsach łzą się układa

Smutek, który dręczy W nicość się rozpada

   

Moje tęsknoty I

Morze

Morze jest dzisiaj jak moja tęsknota

Smutne i szumem swym cichym się żali

Wyrzuca wodę na suchy piasek, ginąc falą wzburzoną na fali

Bo morze jest dzisiaj jak moja tęsknota

I kolor twych oczu przybrało

Nie, w to nie uwierzę, że serce twe mnie kochać przestało

Morze jest dzisiaj jak moja tęsknota

Jak bursztyn wyparty na brzeg przez fale

Widać w nim chwile zaklęte, chwile jakże wspaniałe

   

Nikt

Tak, więc nikt nie powie przepraszam,

Nie będzie tłumaczył, czemu tak się stało...

Nie wyciągnie ręki i nie zapyta czy rozstanie bolało

Więc kogo mam pytać, co z miłością nasza? ...

zginę jak gdybym nigdy nie była...

   

Kochaj mnie dopóki jestem

W jedno złączyłeś serc naszych bicie

Sprawiłeś, to jednym ciepłym gestem

Często, więc myślę o tym skrycie

Wiec kochaj mnie, kochaj dopóki jestem

Na firmamencie gwiazdy zapalałeś

Aby w ich świetle skąpać mnie całą

Szczęście tak ulotne podarowałeś

Darzyłeś pieszczotą moje ciało

Muśnięciem warg namiętność zbudziłeś

Dotykiem dłoni i traw szelestem

W przepaść pragnień rzuciłeś

Wiec kochaj mnie, kochaj dopóki jestem

A teraz chcesz, by cisza

Twój ślad zatarła

Robisz wszystko, by w sercu nic nie pozostało

By dusza moja w cierpieniu skonała, umarła

Serce kochane drugiemu sercu ból zadało

Nie odchodź w ten sposób, nie tak

Bo wiem, ze w sercu Twoim nadal jestem

Prześlij, niewielki jeden znak

I kochaj mnie mocno, kochaj dopóki jestem...

   

Małe tesknoty II

Noc w ciszy tonie

Noc w ciszy tonie, czar życia rozsiewa

Tęskniąca dusza owocem dojrzewa

Serce wprawiając w z dziwne łopotanie

Myśli w miłosne zakłopotanie

Przedziwne pragnienia w bezmiarze ukryte

Szczęście tak wątle w mgle czasu spowite

Wciąż uczę się uwielbiania

Twojego uśmiechu Oczami marzeń wciąż dążę do grzechu

To los powołał nas dwoje dla siebie

Kreśląc znaki na bezkresu niebie

Po kraniec życia ludzkie dusze połączył

Pierścieniem namiętności kolejne istnienia złączył

   

Człowiek żyje już...

Człowiek żyje już na tym bożym świecie tyle lat i zaczyna dochodzić do wniosku, że ludzie na których nam zależy, których kocha odchodzą obojętnie bez słowa. Odrzucają wszystko, co kiedyś miało jakiekolwiek znaczenie i uciekają. Przed czym ???? Przed przeznaczeniem!!!! Jednak lepiej być romantykiem, mieć własny wyimaginowany świat, w którym wszystko jest piękne, każdy dzień choćby nawet ten pochmurny, zaświeci promykiem słońca, który znajdzie niewielka szczelinę miedzy chmurami,

by życie stało się radośniejsze…Porzuca wszystkie złe myśli, żeby przez jeden krótki moment moc się cieszyć tym promykiem, który  i tak wkrótce zniknie przysłonięty kolejna chmurą…a życie musi toczyć się dalej bez względu na wszystko….